Publicacións

Mostrando publicacións desta data: 2024

Volver a ser crianzas

Imaxe
  No seu día estas meniñas xogaban con cañóns e decateime de que a sombra proxectada contra as paredes asemellaba un xigante. Oxalá os cañóns non se usaran xamais para outra cousa que xogar e imaxinar contos de fadas. Gustaríame que de armas non soubéramos máis que daquelas que quedaron nos museos gardadas de tempos pasados; inutilizadas, fóra de servizo. Oxalá, os inimigos fosen sempre imaxinarios e  non o produto da envexa e da ambición territorial humana... ... Oxalá poidéramos volver a ser crianzas e o noso pensamento se tornase algo máis naif... estamos a perder a inocencia... Anímaste a recuperala? Bon... pois toca volver recuperar esta foto de hai xa ben de anos e que usei nunha análise persoal sobre a lexislación española aplicada á fotografía urbana , pero que desta volta traiocha para comentar un tema que hoxe amólame moito e penso prolifera de máis, tanto na poboación civil coma nalgúns políticos. "Non sobra a inmigración, o que sobran son os intolerantes españois e moi

Confundir a dereita ca esquerda

Imaxe
Non sei ti, pero eu moitas veces confundo a esquerda ca dereita e viceversa. De feito, pódoche estar guiando cara a dereita ao tempo que sinalo cara a esquerda. En min é normal. Outros pasan de ideoloxías populistas da extrema esquerda ás da ultra dereita sen inmutarse. E iso penso que xa moi normal non é. Confundir un ultra con ideas económicas utópicas con ultras que non respectan os dereitos humanos paréceme un erro tan consciente que só o podo interpretar coma ir cara onde tira o vento e segundo interesa en cada momento para estar xunto dos gañadores... pero non, non vai gañar o rancio vulnerador de dereitos.

Vivir en comunidade

Imaxe
As bitonais son se callar o límite do meu retoque dixital aceptábel dentro da miña ética. Tendo a procurar expoñer en días grises ou moi claros pero sempre cunha luz que me permita contrastar ben as siluetas. Só un destes michos é real. O que podemos dicir que rompe un pouco a bitonalidade extrema na contorna, cunha maior gama de grises. Con todo, esta bidimensionalidade que presentan as bitonais extremas tamén a rompe grazas a esa ambigüidade, amosando certa profundidade e deixándonos separalo do fondo para recoñecelo coma o suxeito en primeiro plano . Pois o micho en primeiro plano é o único real. Os outros dous son siluetas desas que se pegan nos cristais das fiestras. De feito aparecen algo desgastadas, cousa que cun retoque dixital podería ter correxido con facilidade e conseguir unha trampullada máis efectiva. Pero non era a miña intención que o espectador dubidara na irrealidade dos dous michiños que pasan por diante do meu benquerido Fado . Todos precisamos vivir en

Ao carallo con Altri!

Imaxe
O cambio climático é un feito e a auga non é un ben privado nin infinito, máis ben todo o contrario. Debemos respectala e non desperdiciala.  O consumismo da nosa sociedade capitalista impide que unha persoa poida repetir ano tras ano a mesma roupa ata que non serve para máis. O caso é mercar e mercar; se pode ser barato, mellor porque aumenta o grupo se clientes aos que se chega. Porén, o prezo medioambiental para soster ese sistema de libre comercio e consumismo extremo é tan alto coma inasumíbel. Se o noso magnífico goberno dunha roda permite finalmente que a fábrica portuguesa ocupe as nosas terras, pasaremos a un nivel superior de contaminación de augas e chan. Lin algunha vez que a expresión " vaite ao carallo " foi usada para castigar aos mariñeiros das carabelas subíndoos aos mástis con canastos de vixiancia. Supoño que un castigo supremo para alguén mareadizo e con vertixe. Hoxe usamos a frase con outra finalidade que penso casa moi ben nesta publicación.

A crucifixión

Imaxe
Había ben de tempo que non escoitaba tanta tontada xunta desde organismos oficiais dos distintos gobernos. Unha das últimas veu da Venezuela onde o seu presidente dixo sen chegar sequera a ruborizarse que Xesús Cristo foi crucificado polos españois; en realidade, polos imperialistas españois, por iso de ser máis concretos e exactos na transcrición da cita. Pero a ver, Nicolás Maduro! Onde che contaron tal cousa, paspán? Porque síntoo se alguén se me ofende, pero hai que ser moi paspán para soltar semellante burrada.

De cando fun non binario

Imaxe
A identidade de xénero non a marcan os órganos sexuais tal e coma pensan algúns; de feito, a natureza e incluso a nosa propia historia está chea de exemplos e, o que nunca chegarei a comprender, é que con toda a cultura e información que temos na nosa man, cada ano teñamos que lembrar que somos unha especie naturalmente diversa. Botando unha ollada ao meu propio pasado, lembrei as veces nos que fun un ser non binario. Daquela, e tamén na miña mocidade, foi confundida moitas veces a miña identidade de xénero. Esta foto que me tiraron de meniñe, resultoume moi clarificadora; pois ollándome desde fóra, non tería moi clara se me acho ante nena ou neno... e así foi durante moitos anos. Pola miña banda, sempre sentín admiración e atracción pola beleza física do corpo humano, sexa cal sexa o seu aparato xenital ou reprodutor. Coido que isto tamén me axuda á hora de observar fotograficamente.

Patas baixo cadeiras

Imaxe
As anomalías parécenme moi divertidas e curiosas de atopar. Xusto pasando por diante dun escaparate chamáronme a atención estas cadeiras que colocadas en sucesión conformarían unha repetición no que xusto a máis escura poderiámola definir coma unha desas anomalías.  Mentres estudaba a perspectiva do que podía fotar nese lugar decateime que pola outra beirarrúa baixaba unha persoa que precisaba de bastón para camiñar e agardando ter sorte para que quedase máis ou menos ben situada, penso que ao final conseguínlle atopar as tres patas ao lugar.

As cousas non sempre son o que parecen

Imaxe
Procurando por unha imaxe en branco e negro para seguir nesa liña monocromática un par de días máis, atopei esta trampullada que fíxome graza porque ademais amosa o día de hoxe en primeiro plano. E nada mellor ca iso para lembrarche que ás veces, nada é o que parece. Un recurso artístico que me gusta moito é o da trampullada. Neste caso concreto amósoche como hai situacións que podemos malinterpretar e sentirmos incluso sinalados cando nunca aconteceu tal cousa.

Catro en liña

Imaxe
Sempre me chamaron a atención os cruceiros. Na Galiza é rara a vila onde non atopes un. Pero non veño hoxe falar nin de relixión, nin de historia. Cando atopei este cruceiro na vila do Ézaro, pensei de primeiras que igual tanto cable eléctrico íalle quedar mal e o primeiro que me veu á cabeza foi que tería que usar retoque para eliminalo. Coido que é algo que moitos fotógrafos barallarían. Mais retocar non me divirte e trato de evitalo. Iso ensinoume que ás veces non se trata de eliminar, senón de integrar . 

Alumean cacharelas na noite do San Xoán

Imaxe
Esta noite meiga na que o lume foi protagonista, saín fotar para traerche material fresquiño. Estou seguro de que escoitaches máis dunha vez que as fotos hai que deixalas "repousar". Se ben estou dacordo, ten en conta que os editores gráficos de medios de comunicación, non se rexen desa máxima cando ofrecen as novas sobre un evento. Na escolla ás veces é un detalliño de nada o que marca a diferenza. Anoite, entre un cento de imaxes, o lume cobrou vida nunha delas, transformándose neste ser ao que o saltador parece ademais estar a piques de dar unha boa estocada. Coincidindo co solsticio de verán, a noite do 23 de xuño celebramos a cristianizada festa pagana que pasamos a denominar do San Xoán e desde hai moito tempo, celébranse rituais en diversos lugares non só da Galiza, senón tamén de todo o mundo; polo xeral, arredor das fogueiras. O sol vai estar no seu punto máis alto, falando desde a perspectiva humana, e podemos gozar dos días máis longos do ano, falando da perspectiv

Resistencia católica

Imaxe
Seica vivo nun país laico e aconfesional. Eu recoñezo ser ateo, pero nas estatísticas formo parte da comunidade católica porque bautizáronme e fixéronme a comunión sen opción á elección. Logo fun ata catequista e cheguei a confirmarme, e isto xa foi unha escolla persoal e de feito, preto do remate da EXB (educación primaria dos meus tempos) ata quería ser crego. Estaba convencido e durou ata que madurei e comecei a razoar de verdade por min mesmo. Coido que non son un caso illado. Pouco máis da metade da poboación española é católica. Deles, menos da metade dos católicos, pero moitos menos, son practicantes. Sabemos que a natalidade está en números vermellos. Non podemos presumir de especie con afán reprodutor... por iso, os extremistas relixiosos tamén fan falla, pois non acostuman a poñer límites e eles, a este ritmo, manterán vivo ao ser humano. Pero o caso é que a meirande parte das crianzas desexan facer a primeira comunión, aínda que na casa non sexan instruídos nela. E como é qu

Separados

Imaxe
Unhas pequenas pantallas que nos unen coma especie e nos din que todos, cas nosas diferencias e dentro de tanta variedade, estamos realmente feito da mesma materia. Pero tamén sepáranos, ese aparello tan atractivo íllanos do resto do mundo e fainos perder a verdadeira esencia da vida... gozar dela, tanto da nosa coma da dos demais.  

O atusmador atusmado

Imaxe
Certo é que considérome un fotógrafo moi simple, e procuro ser moi naif na miña observación. Pero ver a Fado asexando pola fiestra, con esa marabilla de luz que lle caía, puido comigo.  Sendo listo coma é, sabía eu que de levarme a cámara ao ollo, el deixaría de atusmar, viraría cara min e... premio!  

Unha moura veu a verme

Imaxe
Un nu non ten porqué ser explícito. Canto máis agocha, máis insinúa. Deste xeito quero comezar unha serie se publicacións monocromáticas, que tamén gusto de prescindir da cor de cando en vez. O que si, se chegaches até aquí, gañaches un premio que non obterán aqueles que ficaron nas redes sociais. Un obsequio digno do mellor programa de fenómenos extranos que poidas atopar. Fixácheste en quen observa desde a escuridade? Ou só ficaches a observar o obvio... anda! amplía a foto e observa con atención alá no fondo, na zona escura...

Eu son raro

Imaxe
Chamoume moito a atención esta caligráfica combinación, ademais dese camiñar que se me fai tan interesante cando se cruzan os dedos ás costas. Sen falar deses dedos entrelazados mentres camiñaba o portador de tal cartaz. " Weird ", que ven sendo raro, extraño, curioso... algo que moito tempo foi usado para atacar a quenes así eran sinalados, tamén significa misterioso, peculiar... en fin, que ser weird é todo o contrario a ser unha persoa corrente, faiche único e por elo moi interesante. Polo menos para un observador coma min e admirador da beleza do mundo que o rodea.

Inspirado por Matt Stuart

Imaxe
Atopei esta folliña tirada no chan e rapidamente acordei do xenial Matt Stuart . Por suposto, non pretendo nin compararme con el, e agardo que esta burda copia do seu traballo non lle pareza mal.  Se non coñeces o traballo de Matt Stuart , (nesta ligazón tes o seu Instagram) e se non liches ningún dos seus libros, xa estás tardando. O bon humor e saber estar na rúa poden ser unha boa referencia para calquera que goce ou quixera gozar da fotografía urbana. A foto de Matt Stuart ten un aquel que é inimitábel... esa si que é unha marabilla de foto! Irradia alegría, algo especial. Non sei... eu vexo a súa foto e o que transmite, é algo moi distinto. A miña mola pola pareidolia completada cos ollos e narís, pero a de Stuart, sen necesidade de máis; só coa folla, foi capaz de transmitir un xesto moito máis humano e cheo de optimismo e ledicia. A fotografía tirada por Matt Stuart, non é unha foto sinxela, nada sinxela. Por iso eu a vexo coma unha Obra Mestra.

Autorretrato

Imaxe
De cando en vez, aos fotógrafos urbanos gústanos tamén saíres dentro dalgunha composición, facéndonos protagonistas da mesma. Unha cristaleira maltratada polo vandalismo daqueles que se pensan artistas e non saben facer máis ca borranchos pode resultar moi útil para incluírte dalgún xeito e, polo menos "arranxar" ou colaborar co desastre.

Sempre canda un

Imaxe
O noventa por cento das fotos que tiro non as publico en ningures, quedan impresas nos meus álbumes. Pero de cando en vez, mándolle instantáneas do meu día a algún amigo. Unha pregunta que me fai sempre graza é o de "levas sempre a cámara contigo?" ao que respondo "sempre, e ata durme canda min" ... e non, non falo da cámara do móbil no meu caso en particular. Paréceme moi importante tela sempre na man. Por unha banda, a xente xa che asocia con ela e cando te atopan, saben que fas no tempo libre. Por outra, un sinxelo paseo en familia, un escaparate no que a luz da media tarde reflicte e amosa submundos invisíbeis para o peón non observador, pode agasallarte cunha instantánea con moitas capas.  E si, se non tes unha cámara ca que te sintas cómodo para levala sempre contigo a todas horas, a do móbil podería valer.

A ver quen guía a quen

Imaxe
Ás veces non teño moi claro quen guía, o que me sorprende é que non haxa moitos máis accidentes. E por certo, se pensades que a mochila vai baleira, estades equivocados. Na mochila viaxo eu! Esta imaxe forma parte da serie " Marabillosos acompañantes ".

A espectación da chegada

Imaxe
Un peregrino chega á Praza do Obradoiro, tras o que se supón unha dura e longa viaxe. Parece ser o seu momento de gloria, xenerando moita expectación. Pero tamén un residente da praza apostólica quere dárlle a benvida cun aplauso formando unha figura que coincide coas extremidades artificiais do camiñante.

Canciños

Imaxe
Unha das cousas máis divertidas que ten a Fotografía é o da procura de efectos que non sempre son tan claros de ler se non tes certa práctica. Nesta imaxe que forma parte da serie " Marabillosos acompañantes ", igual agóchase unha sorpresa visual que non podería existir sen certo factor de consciencia fotográfica e uns gramiños de sorte. A hora do día na que fotei foi decisiva para atopar sombras potentes. A que proxecta o transeúnte houbo unhas décimas de segundo na que se fusionou coa do canciño formando outra que lembra a ese mitolóxico ser coñecido coma centauro.

Verde...

Imaxe
O que máis me engancha da fotografía urbana é esa marabillosa coincidencia que atopamos de cando en vez obrigándonos a fotar. Neste caso atopei unha coincidencia tanto de cor coma de textura e formas, ademais dunha curiosidade producida polo momento maila perspectiva.

O bon nunca abonda

Imaxe
En realidade xa levo uns días co  modo traballo activado , pero isto non é cousa de publicarse en directo... pois a xente que o fai pón en risco a súa propia integridade física ou material. Pero certo que ao bon acostumámonos rapidamente e que remata nun ir e vir. Neste tempo aproveitei a descansar corpo e mente, a engordar coma un bocoi e tamén a pasar moito tempo con Fado. Non minto se digo que botarei en falla esos intres de lectura ao seu carón, esos agarimos sen hora de caducidade polo frenesí da vida cotiá. Supoño que o sentimento non é mutuo, pero faime feliz pensar que así é.

Esa ollada...

Imaxe
Os reflexos nos escaparates das tendas permítenos captar imaxes moi creativas e curiosas, cargadas de ensoñamento. Nesta libraría de segunda man, atopei exposta unha antiga cámara e un libro que presentaba unha imaxe de portada moi potente e cun título que a pesar de non estar o libro relacionado coa nosa paixón, é moi suxerente. Esa ollada monocromática compite con forza coa cor do resto da escena. Na rúa reflíctese o tráfico rodado, máis a miña mínima paciencia para ficar no mismo lugar, abondou para que unha persoa en bicicleta cruzase agasallándome con certo dinamismo.

Autorretratos na sombra

Imaxe
A fotografía urbana está chea de clichés e por unha banda debemos de fuxir deles mais por outra tampouco temelos. Un deles son as sombras que ademais permítennos tamén incluírnos na propia escena. Entre as dúas imaxes que hoxe che traio pasou bastante tempo, pero foron tiradas na mesma localidade.  Na primeira falo precisamente dese perigo do cliché e na segunda xogo a completar visualmente a árbore.  Tamén dicir que podemos vermos tentados ao branco e negro cando falamos de sombras ou incluso a contrastar moito para acentuar a silueta. Mais eu penso que non sempre é preciso. O caso, coma sempre, é divertirse! 

Cores que seica matan

Imaxe
O inzamento de certas roupas deportivas que popularizaron as tendas especializadas, con cores estridentes e con moita fosforescencia, convertéronse en implacábeis inimigos dos fotógrafos que gozamos dos espazos urbanos. Pero se atopamos o escenario axeitado podemos integralos perfectamente... quen dixo medo? Aínda que o certo é que son pezas horrorosas e charramangueiras.

Sentidiño ao volante

Imaxe
Unha mestura de reflexos e dobres exposicións poden reflectir o estado de nerviosidade que debe controlar aquel que teña que baterse en duelo co cuestionario ou a proba práctica do carné de conducir. Lembra! ao volante moito sentidiño e sobre todo tranquilidade.

O Gardián das Chaves

Imaxe
Quenes me coñecen saben ben que unha das miñas afeccións "secretas" é a banda deseñada. Coma bon amante dela, gozo moito tamén co estilo manga xaponés e por suposto, tamén do cine de animación e do Anime (que é coma lle chamamos ao estilo nipón). Pois ben, unha das series Manga e Anime que máis me gustan é Kimetsu No Jaiba (Demon Slayer ou Gardiáns da Noite coma é que a coñemos no noso idioma). Unha das personaxes á que máis simpatía lle gardo é precidamente Inosuke. Grazas á artista viguesa Isa Cobo , podo levar a Inosuke comigo a diario a través da súa estupenda ilustración insertada nun chaveiro de gran calidade. Tanto esta peza coma outras as podedes atopar na escola de Debuxo e Pintura Espacio Magenta do Milladoiro onde entroutras cousas e con moita paciencia, tratan de que aprenda tamén a debuxar eu mesmo algo 😁  ...E é que a min gústame tamén iso de amolar á xente con retos imposíbeis! Así que hoxe, domingo, toca deixarvos unha recomendación para que gocedes da A

A voltas co can

Imaxe
Hai que estar moi atento co que acontece ao teu redor. As cores poden ser as protagonistas da historia. Facelos casar xa é cousa da sorte e da agudeza visual do fotógrafo. Con todo, así que te afás a compoñer coas cores, elas fálanche, chaman por ti. Algo no cadro convidábame a fotar. A sorte aliouse co mundo agasallándome esas coincidencias tan fermosas, pero ese toque humanístico que confire pasear ao can... can? que can? Por se non o sabiades, existen ferramentas de IA xenerativas que saen de balde) que poderían colocar ambas personaxes xustiño baixo os focos das farolas. Pero tanto o meu xeito de traballar coma a miña ética persoal, impediríame facelo sen avisar do uso da IA e retirándome dese xeito a autoría da foto. Aquí está todo e tal cal estaba no intre no que a cámara o recolleu, as cores tamén. Non existe retoque dixital pois eu tiro foto directa.

Abiss

Imaxe
Gústame ler fotografía porque atópome con moitas capas de lectura. Porque hai imaxes escritas con varias capas que só coa aprendizaxe vas ir comprendendo. Esta escena encantoume polo misterioso xesto do ciclista. Que estará a buscar? Caíuselle algo? Nunca o saberemos pero o espectador pode deixar voar a imaxinación. Pero xa non tan evidentes son outras capas, coma as cores. Esta foto, como é costume en min, contén as cores que a cámara recolleu da escena. Outros autores trocan localmente con software de retoque dixital as cores para encaixalas mellor na escena (o cal non está mal feito, é unha decisión particular). Mais eu prefiro atopalas, por iso non obturo de máis por fotar en dixital. Se troco este proceso, seguro que volvo con milleiros de fotos cada día. O caso é que esta escena chamoume pola armonía tristeira e case monocromática da escena onde as personaxes casan coa contorna cunhas cores que ademais acentúan a sensación de misterio. 

Desarquitectando

Imaxe
Non hai que confundir a fotografía de arquitectura coa fotografía con arquitectura. Eu, por suposto, nunca fago fotografía de arquitectura porque non teño nin idea de que vai a cousa esa. Pero si que recoñezo que algunhas arquitecturas chámanme moito a atención.  Paseando polo Paseo Marítimo Alcalde Francisco Vázquez (A Coruña) din con este edificio e esta perspectiva non sei que ten pero algo me tivo... fotei e seguín o camiñar que había que ir indo. Seguramente o arquitecto botará as mans á cabeza se ve esta foto, pero a min foi o que me gustou da súa obra.

O partido vai comezar

Imaxe
Estamos a preparar o partido gaivoto que logo dará comezo. Convidámosvos a todes a gozar do deporte rei na súa máxima categoría e lembramos que traer cans ao estadio pode provocar altercados cos xogadores.  En vistas dos últimos acontecementos onde quedou mancado o dianteiro Seagull McFly, vímonos na obriga de prohibirlles a entrada ao recinto. Sentímolo moito e agardamos poidades comprendelo.

A máquina de raios

Imaxe
Preguntámonos todes eis composteláns que ven sendo esa máquina que montaron en Santa Susana... pois ben... logo de varios días de investigación podo asegurar que Galiza dispón antes que os británicos dunha arma de defensa antiaérea que se ben non parece tecnoloxía laser, si que funciona lanzando algún tipo de ráios ao espazo aéreo. E ademais diso, entroutras cousas máis, a nosa máquina (moito antes cos inventos dos chineses) é unha sementadora de chuvias; si, é a que fai que en Santiago chova (e non pouco) para facer Arte das nosas rúas e de paso limpar as mexadas das noites estudantís. Nestoutra imaxe podemos observar coma é que carga de enerxía. Por certo; e só coma aclaración. Ultimamente estiven a xogar un chisquiño ca creación de imaxes con axuda da Intelixencia Artificial. Pero isto non leva nada diso, nin sequera é retoque dixital. Ambas fotos foron tiradas coa cámara e sen trípode. A primeira é unha imaxe de longa exposición de dous segundos e na segunda

Arame de espino no SERGAS

Imaxe
  A Sanidade Pública é o servizo máis importante dun sistema de benestar. A calidade de vida, e nótase na media de idade da poboación, ven ditada pola saúde dos individuos. Nas derradeiras décadas, o noso sistema sanitario foi vulnerado con saña e cada ano perdemos servizos dun xeito tan notábel coma paradoxal. Resúltame totalmente incomprensíbel o feito de pagar cirurxías e probas diagnósticas a centros privados co custo que deben ter e que igual a nivel individual pode parecer que ven sendo menor que renovar o equipamento e aumentar o persoal dos hospitais públicos, pero se sumamos o gasto de todos os pacientes derivados, penso que é todo o contrario con creces. Igual as amizades dos políticos non enchían o peto, pero os cidadáns gañariamos en servizos. Os EUA adoitan poñerse coma exemplo cando falamos do cambio dun sistema sanitario público a privado. O que recauda a Seguridade Social no noso país en ningún caso paga un seguro privado completo e teñamos en conta que nin sequera no &

Virxe do Portal

Imaxe
Compostela atrae ao turismo pola súa Catedral, pero ao ser unha urbe tradicionalmente ligada á relixiosidade cristiá, atopamos templos dignos de admirar por calquera rúa que decidamos pasear. Un exemplo é este Santuario da Virxe do Portal que atoparemos paseando pola rúa de Belvís, xustiño ao carón do convento. Non cho quero amosar aquí, para convidarte a descubrilo por ti mesmo e non te quedes só na Praza do Obradoiro; pero ten unha entradiña e un patio moi, pero que moi chuliño. Con todo, tamén che digo que esas cousas non son as que me atraen máis fotograficamente (isto non é unha guía turística). A min gústanme máis esas liñas, contornas, xeometrías, etc.

O ovo do indulto

Imaxe
  Calquera afección precisa de retroalimentación. Non se trata de facer fotos a esgalla para chegar a esa cantidade das dez ou trinta mil primeiras fotos para poder xa pensar que estás a fotar correctamente. Trátase de divertirse, de que a interiorización e a práctica contínua dunha acción fai que o corpo che pida seguir e cada vez máis. Por iso, unha das mellores recomendacións que se pode facer a calquera afeccionado á fotografía é fotar sempre que se atope con algo que lle chame a atención. Aínda que lle pareza que carece de relevancia, dá igual se fotográfica ou documentalmente falando. Neste caso, logo de mercar unha caixa de ovos, decateime de que un viña acompañado dunha pruma pegada e cando o collín para limpalo, descubrín unha mancha que no momento evocoume a unha marca nunha faciana. O resto veu dado.  Pinteille un rostro e coloqueino sobre un soporte que desde unha perspectiva frontal asemellaban un par de pés. Coloqueino nun estudo improvisado con planchas brancas e fotei.

Medio século de xaquecas

Imaxe
Imaxe creada coa IA xenerativa de Adobe Photoshop Mobile Antes de comezar, aclarar que non son médico nin nada polo estilo... simplemente son un doente tratando de explicar coma é que se sinte cando lle din que "unha dor de cabeza non é para tanto". A xaqueca é unha das doenzas que máis absentismo laboral causa na meirande parte do mundo occidental. Non se sabe que é o que a produce nin tampouco se coñece apenas acerca dela. Pero a pesar delo, os avances en medicina axudan aos pacientes a tratar de levar unha vida máis ou menos normal. Sempre denostada, a pesares do elevado número de doentes que temos arredor padecéndoa, o resto da xente non chega a comprender o nivel de dor que pode chegar a alcanzar nin o incapacitante que pode ser. Por iso, sen ser ningunha enfermidade das denominadas raras, senón que máis ben é bastante frecuente, é unha das máis incomprendidas. Mesmo hai nada, vendo a película de animación "Mars Express" (Jérémie Périn, 2023) falaban de  "

Os pobos esquecidos

Imaxe
Ilustración creada mediante a IA de Adobe Photoshop Mobile. Con tanta distracción bélica mediática, esquecémonos doutros lugares que tamén temos preto e que son importantes dentro da nosa xeopolítica particular. Un deses lugares é o Sáhara Occidental onde está a ferver cada día máis o sangue dos expulsados e recluídos en campos asediados por Marrocos. Un lugar que recentemente, abandonamos á súa sorte en parte debido ás presións políticas que proveñen dos EUA (os de sempre, coma non pode ser doutro xeito). Esa xente está decidida a liberarse polas armas se é preciso; e de feito, a guerra cos marroquís, xa está montada. No que eu quixera facer reflexión (por mor desa semellanza que non podo obviar) é no seguinte: logo de tanta represión e a pesar de que non todos os refuxiados saharauis queren participar nas accións do Frente Polisario... que fará Marrocos co beneplácito do mundo occidental se as bandas armadas asediadas deciden asasinar a centos ou milleiros de cidadáns do

Lixo cultural

Imaxe
Atopei este feixe de libros agardando a que pasara o camión do lixo para trituralos xunto co resto de desperdicios. Pareceume significativo e moi representativo dos tempos actuais. Xa non lemos e; de feito, non somos capaces de pensar sequera onde e como podemos aproveitar os libros máis ou menos vellos se por algún motivo non queremos mantelos na nosa casa. Tratámolos coma lixo. Ao ter un dispositivo que pense por nós, delegamos os coñecementos á Wikipedia mailas Redes Sociais e xa nin que buscar hai... para iso preguntamos ao ChatGPT. Isto é o soño húmido dos rexímenes que gustan de manipular ao pobo pois pensar é o que os pón en perigo. Adícanse a exterminar o sentido crítico. Estámolo a vivir nestos últimos anos onde as manipulacións informativas fixeron medrar de xeito exponencial e metermos en vea os absurdos e perigosos pensamentos das extremas dereitas.

As Letras de Luisa Villalta

Imaxe
Hoxe saímos ás rúas a declarar o noso dereito a un idioma propio, a defender a nosa fala coma patrimonio cultural e, a pasalo ben xuntos e festexando o día do pilar da nosa cultura. En Compostela, a chuvia fixo acto de presenza dun xeito intermitente, pero iso non impedíu que a marcha continuase con alegría, música e sen conflitos. No final do traxecto que ía desde a Alameda ata a Quintana, agardaba a actriz Isabel Risco para dirixir un acto rematado coa música da banda Dakidarria. O que persoalmente penso é que primou o interese dos negocios de hostalería ante a cultura, pois o escenario estaba situado no peor sitio onde se podería ter colocado por sonoridade, na histórica escalinata, en lugar de pousarse na praza onde mandou unha terraza de mesas baleiras e molladas pola chuvia. Non sabería dicir canta xente se sumou pero estou seguro que moita máis do que a Xunta de Galicia destas décadas quixera. Lembro que de mozo, xa semanas antes traballábamos e estudábam